kłopoty z pęcherzem

Zapalenie pęcherza

Zapalenie pęcherza jest najczęściej wywołane przez bakterie dostające się do pęcherza przez cewkę moczową. Ten stan zapalny dotyczy dolnego odcinka dróg moczowych i częściej spotykany jest u kobiet niż u mężczyzn (z uwagi na ich budowę anatomiczną).
Zapalenie pęcherza może być dolegliwością przewlekłą, ale też schorzeniem o ostrym przebiegu. Do głównych objawów dolegliwości należą: ból, uczucie parcia (oraz towarzyszące mu oddawanie niewielkich ilości moczu lub niemożność jego oddawania), pieczenie, a także bóle w dole brzucha, ogólne złe samopoczucie, gorączka. Do objawów zalicza się również cechy samego moczu – jego mętność oraz nierzadko krwiste zabarwienie i nieprzyjemny zapach.
Jakie są przyczyny występowania zapalenia pęcherza i dróg moczowych? Jak wspomniałam, to stan zapalny wywoływany najczęściej przez bakterie. Ryzyko zachorowań u kobiet zwiększają czynniki takie jak: stosowanie krążków domacicznych, zaniedbywanie higieny okolic intymnych, zapalenie pochwy, zaburzenia we florze bakteryjnej okolic moczopłciowych, a także kamienie w nerkach, cukrzyca czy wady układu moczowego. Również mężczyźni mogą znaleźć się w grupie ryzyka, zwłaszcza jeśli stwierdzono u nich przerost prostaty.
Stan zapalny można stwierdzić w oparciu o badanie moczu oraz posiew, następnie konieczne jest dobranie odpowiedniego antybiotyku – którym leczone będzie schorzenie. Oczywiście – nie wystarczą działania doraźne. Aby nie dopuścić do nawrotów zapalenia pęcherza konieczne jest ustalenie jego przyczyny i zlikwidowanie jej. Poza antybiotykami przy zapaleniu pęcherza zaleca się stosowanie preparatów ziołowych (dostępnych bez recepty), ale także zmianę diety i picie dużej ilości kwaśnych płynów – jak sok z żurawin, czy napary z brzozy, pokrzywy, dziurawca

Czytaj więcej

wizyta u ginekologa

Wizyta u ginekologa

Jeśli chodzi o wizyty Polek u ginekologa – to wedle statystyk sprawa nie wygląda najlepiej. Do regularnych wizyt, co najmniej raz na rok, a z reguły częstszych przyznają się prawie wszystkie kobiety stosujące hormonalną terapię zastępczą. Co jednak z resztą? Panie nie leczące się przy pomocy HTZ przyznają, że do ginekologa udają się tylko w ostateczności, z reguły raz na 2 lata, lub nawet rzadziej (jeśli wyniknie jakiś problem zdrowotny czy infekcja).
Tymczasem regularne badania ginekologiczne są istotne dla kobiet w każdym wieku, i to niezależnie od tego, czy są aktywne seksualnie czy nie. Kobiety w ciąży rzecz jasna to zupełnie inna „kategoria pacjentek”, których poniższe zasady nie obowiązują – one powinny być w stałym kontakcie ze swoim ginekologiem.
Wiele chorób, takich jak chociażby rak szyjki macicy (zbierający w Polsce co roku śmiertelne żniwo) rozwija się bezobjawowo. Ich wczesne wykrycie (i wyleczenie w pierwszych stadiach) mogą zagwarantować tylko regularne badania profilaktyczne.
Pierwsza wizyta u ginekologa powinna się odbyć już w wieku nastoletnim. Jest to bowiem okres w którym dziewczyna zaczyna miesiączkować, a w związku ze zmianami hormonalnymi mogą pojawiać się niepokojące objawy w okolicach intymnych. Ponad to – sama menstruacja może przebiegać nieregularnie, zanikać – wtedy konieczna może być konsultacja ginekologiczna. Lekarz może również pomóc w wybraniu odpowiedniej metody antykoncepcji.
Kobiety w wieku 20 – 30 lat powinny już regularnie korzystać z wizyt u ginekologa, wykonywać badania kontrolne (zwłaszcza, jeśli są aktywne seksualnie). Do elementarnych działań profilaktycznych powinny zaliczać się: coroczne badanie cytologiczne (nawet wykonane prywatnie nie kosztuje majątku, a pozwala wykryć wszelkie nieprawidłowości w narządach rodnych); badanie USG narządów rodnych (co 2 lata) oraz badanie USG piersi (raz na rok).
Wizyty u ginekologa po przekroczeniu 30 roku życia także powinny odbywać się regularnie, ze szczególnym uwzględnieniem badań pod kątem wykrywania mięśniaków macicy (pojawiającymi się u kobiet między 35 a 45 r.ż.). USG narządów rodnych i cytologię można wykonywać co dwa lata, jednak dodatkowo konieczne jest przeprowadzenie przynajmniej jednej mammografii. Dla 40- i 50-latek wskazane są natomiast regularne badania mammograficzne (co dwa lata)oraz cytologiczne (dwa- trzy lata).
Regularne wizyty w gabinecie ginekologicznym powinny służyć nie tylko doraźnemu leczeniu (np. infekcji) czy uzyskiwaniu recept na antykoncepcję. Równie istotne jest badanie ginekologiczne służące profilaktyce chorób układu rozrodczego. Wszelkie niepokojące nas objawy powinny być konsultowane ze specjalistą – a wstyd w tym wypadku jest zwyczajnie nie na miejscu. W końcu ginekolog to lekarz jak każdy inny.

Czytaj więcej

badanie piersi w domu

Badanie piersi w domu

Profilaktyka raka piersi jest niezwykle istotnym elementem comiesięcznej higieny. Właśnie tak. W Polsce śmiertelność w wyniku nowotworu śmierci jest ciągle wysoka, w dużej mierze z uwagi na zbyt późne wykrywanie choroby. Inaczej byłoby, gdyby samobadanie piersi, regularne wykonywanie USG oraz mammografii stanowiły praktykę powszechnie stosowaną.
Badanie piersi w domu jest pierwszym krokiem ku świadomej profilaktyce nowotworu. Tylko wcześnie wykryty rak piersi daje dobre szanse na całkowite wyleczenie.
Prawidłowo wykonywane badanie piersi pozwala wykryć niepokojące zmiany – dlatego warto pamiętać o kilku zaleceniach, aby było ono skuteczne:
• przede wszystkim regularność, najlepiej aby badanie odbywało się raz w miesiącu, w tym samym dniu ( 2, 3 dni po zakończeniu menstruacji – w przypadku braku miesiączki może to być dowolny dzień);
• można się badań zarówno przed lustrem, jak i pod prysznicem a także w pozycji leżącej;
• powinno rozpocząć się od dokładnego obejrzenia piersi przed lustrem, ocenienia ich kształtu, symetryczności, sprawdzenia ewentualnych deformacji oraz porównania koloru skóry a także stanu brodawek;
• należy za pomocą dotyku i ucisku poszczególnych miejsc (nie tylko gruczołu piersiowego, ale też okolic pach i obojczyków) sprawdzić czy nie ma żadnych guzków, zgrubień. Badanie powinno być wykonywane zawsze całą dłonią, nie tylko opuszkami palców;
Przy samobadaniu należy pamiętać, że jest ono tylko pierwszym krokiem – każdy niepokojący objaw, jak zgrubienie, guzek, nieprawidłowy wyciek z brodawki (zwłaszcza zabarwiony krwią), zmiany w kolorze skóry, czy ból – powinny być bezwzględnie powodem do konsultacji z lekarzem. Jednocześnie nie należy martwić się na zapas, nie każda zmiana musi być bowiem złośliwa. Do powszechnych schorzeń u kobiet od 30 – 50 roku życia należy bowiem mastopatia, która również objawia się guzkami podskórnymi oraz zgrubieniami w obrębie gruczołu piersiowego

Czytaj więcej

lekarka

Profilatyka raka szyjki macicy

Co roku w Polsce wykrywa się średnio około 3,6 tysiąca przypadków raka szyjki macicy. Niestety – w większości diagnoza jest zbyt późna a choroba kończy się śmiercią pacjentki. Dlaczego tak się dzieje? Z powodu lekceważenia badań profilaktycznych. Szacuje się, że nawet 30 % kobiet nigdy jeszcze nie wykonało cytologii. Tymczasem największą szansę na wyleczenie mają właśnie te kobiety, u których raka szyjki macicy wykryje się w pierwszym stadium.
Cytologia pozwala na wykrycie zarówno wczesnych zmian nowotworowych, jak i stanów przednowotworowych, a także zdiagnozowanie zakażenia wirusem HPV (odpowiedzialnym za większość zachorowań na ten rodzaj raka), opryszczką. Dzięki cytologii można zauważyć nawet minimalne zmiany w szyjce macicy, a przy tym wykryć różnego rodzaju zakażenia bakteryjne (w tym grzybice i inne infekcje).
Warto włączyć cytologię do profilaktyki i wykonywać coroczne badanie (zwłaszcza, jeśli jest się aktywną seksualnie kobietą w wieku od 25 – 59 roku życia). Jeśli ryzyko zachorowania na raka szyjki macicy jest u pacjentki niskie – może ona ograniczyć się do badań raz na 2 – 3 lata. Decydującym czynnikiem jest tutaj jednak wynik badania.
Badanie cytologiczne odbywa się w gabinecie ginekologicznym i jest metodą nieinwazyjną. Poprzedza je rozmowa z pacjentką stanowiąca ważny element przy diagnozie. Główna część polega na pobraniu rozmazu z pochwy – zawierającego komórki nabłonka tarczy ściany macicy, oraz nabłonka szyjki macicy – za pomocą specjalnej szczoteczki, a następnie na poddaniu komórek analizie mikroskopowej w laboratorium. Każda stwierdzona podczas badania nieprawidłowość jest przyczyną do skierowania pacjentki na dalsze badania.
Warto pamiętać, że rak szyjki macicy w początkowym stadium przebiega niemal bezobjawowo. Oczywiście, mogą się pojawić pewne niepokojące symptomy (jak stany zapalne pochwy, niewielkie krwawienia lub plamienia po stosunku, świąd w pochwie, jej wzmożona wilgotność), jednak często bywają one lekceważone. Z kolei gdy pojawiają się już bardziej charakterystyczne objawy (jak częste krwawienia międzymiesiączkowe, kontaktowe, krwawe upławy, bóle promieniujące nawet do kończyn, bóle podbrzusza) – choroba może być w stadium zaawansowanym. Dlatego nie warto czekać na jakiekolwiek oznaki nieprawidłowego funkcjonowania układu płciowego i regularnie zgłaszać się na badania przesiewowe

Czytaj więcej

pokrzywka

Skąd się bierze pokrzywka

Pokrzywka jest dolegliwością pojawiającą się nagle i niezwykle uciążliwą. Białe bąble nie tylko wyglądają nieestetycznie, ale również mocno swędzą. Pokrzywka może atakować nie tylko naskórek na całym ciele, ale także jamę ustną, gardło – w takim wypadku konsekwencje dla zdrowia mogą być dużo groźniejsze. Wyróżniamy dwa rodzaje pokrzywki: postać ostrą (ustępującą zwykle po 6 tygodniach) oaz przewlekłą (gdy zmiany skórne nie ustępują nawet po tym okresie).
Pokrzywka to schorzenie powszechne – zwłaszcza wśród kobiet w różnym wieku i dzieci. Jest to postać alergii, której objawy są charakterystyczne. Na skórze pojawiają się wypukłe, okrągłe zmiany (różowe, czerwone), ciepłe w dotyku i świerzbiące. Z czasem ich powierzchnia może się rozrastać, zlewać, a nawet wnikać w głębsze pokłady skóry (choć to oczywiście cięższe przypadki schorzenia). W przypadku wstrząsu anafilaktycznego (spowodowanego np. alergią pokarmową) bąble mogą pojawić się w jamie ustnej oraz gardle – co może prowadzić do zatkania dróg oddechowych i niewydolności tego układu. Aby chronić się przed pokrzywką, warto wiedzieć co ją wywołuje. W zależności od typu schorzenia: pokrzywkę ostrą najczęściej wywołują alergie lub zażywanie określonych medykamentów, natomiast geneza pokrzywki przewlekłej jest trudna do określenia. Ostra postać choroby najczęściej ma źródła w uczuleniu na produkty spożywcze. Do najczęstszych alergenów pokarmowych zaliczamy: orzechy, jajka, truskawki, czekoladę, żółty ser, a także różnego rodzaju konserwanty i barwniki, jakie zawiera żywność (m.in. żółcień spożywcza, azotany, benzoesan sodu). Jeśli chodzi o leki – szczególnie należy uważać na aspirynę (zawierającą alergenny dla wielu osób kwas acetylosalicylowy). Pokrzywka może być również konsekwencją alergii kontaktowej – np. na sierść zwierząt, a także alergii na jad owadów. Występować może również w związku z dużym wysiłkiem fizycznym, potliwością, wysoką temperaturą czy dużym nasłonecznieniem. Choć w większości dolegliwość ta mija szybko – pod żadnym pozorem nie należy jej lekceważyć. Pokrzywka może być bowiem symptomem nie tylko uczuleń, ale też groźniejszych schorzeń – jak zakażenia wirusowe, toczeń, chłoniak czy nadczynność tarczycy. Konsultacja lekarska zalecana jest zwłaszcza, jeśli schorzenie ma skłonności do nawrotów.

Czytaj więcej

odparzenia

Jak uniknąć odparzeń

Odparzenia są dolegliwością, która często spędza sen z powiek – zarówno niemowlętom, jak i ich mamom. Odparzenia pojawiają się w okolicach „pieluszkowych”. Do ich przyczyn można zaliczyć zarówno błędną formę pielęgnacji noworodka jak i inne czynniki. Jeśli chodzi o niewłaściwe pielęgnowanie, to polega ono głównie na: zbyt rzadkim zmienianiu pieluch, nie stosowaniu kremów ochronnych zabezpieczających skórę niemowlaka a także na używaniu nieodpowiednich kosmetyków (niedostosowanych do potrzeb delikatnej skóry malca). Do przyczyn odparzeń nie związanych z pielęgnacją można zaliczyć: dietę (która może powodować zmiany w kale i moczu czyniące je bardziej drażniącymi dla skóry), przyjmowanie leków (z tym samym skutkiem), a także pranie ubranek dziecka w środkach mogących wywołać reakcję alergiczną (w postaci odparzenia i wysypki).
Jak rozpoznać, że mamy do czynienia z odparzeniem? W okolicach pupy i pachwin dziecka pojawiają się otarcia mechaniczne i obrzęki (spowodowane ocieraniem się o skórę ciasnej pieluchy). Może występować również wysypka (o różnej postaci – krost, bąbli, grudek), a także rumień pieluchowy – zaczerwienienie w okolicach genitalnych i wydalniczych.
Odparzeniom można zapobiegać, przede wszystkim poprzez stosowanie wzmożonych zasad higieny dziecka. Konieczna jest regularna zmiana pieluchy, za każdym razem gdy ta będzie mokra. Ponad to istotny jest wybór odpowiedniego produktu – pielucha powinna dobrze chłonąć wilgoć, ale równocześnie przepuszczać powietrze. Należy zwrócić uwagę również na zapięcie pieluchy – nie powinno zbyt mocno uciskać skóry. Podczas jej zmiany warto stosować kremy przeciwodparzeniowe, specjalne balsamy dla niemowląt, talk. Warto też pamiętać o tym, by dziecka nie przegrzewać (do czego niestety opiekunowie niemowląt wykazują skłonności). Zbyt wysoka temperatura w okolicach pieluchy może się skończyć bolesnymi podrażnieniami.
Czasami odparzenia mimo uważnej opieki i tak się pojawią. Co wtedy? Przede wszystkim częstsze kąpiele, w letniej, przegotowanej wodzie oraz stosowanie kremów i maści ochronnych. Pomogą one ukoić podrażnione okolice, a także przyspieszych proces gojenia. Jeśli dolegliwości nie miną – warto skonsultować się z pediatrą, który znajdzie przyczynę takiego stanu rzeczy.

Czytaj więcej

zajady

Skąd się biorą zajady?

Zajady to inaczej zapalenie (owrzodzenie) kącików ust. Mają one postać pęknięć, rozpadlin, ze skłonnością do tworzenia się szpecących nadżerek. Poza oczywistym problemem estetycznym zajady są źródłem dyskomfortu – ich pękanie (np. w trakcie mówienia, jedzenia, uśmiechu) jest bolesne. Przyczyn powstawania zajadów może być wiele. Zajady mogą powstawać w wyniku działania zmiennych warunków atmosferycznych (wysuszających usta skoków temperatury, działania promieni UV). Często są skutkiem infekcji wirusowej – nie powstają jednak przez działanie wirusa (jak ma to miejsce w przypadku opryszczki), ale przez spadek odporności organizmu. Usta przestają być zabezpieczone przez atakiem drożdżaków i pojawiają się zajady. Spadek odporności nie jest jednak tak groźny, jak mogłoby się wydawać. Wiąże się głównie z brakiem witamin (zwłaszcza z grupy B) czy minerałów (jak żelazo, wapń), a także nieodpowiednim stylem życia. Odpowiednia dieta i ruch mogą zapobiec takiej sytuacji. Zajady mogą również mieć związek z zaniedbaniem higieny, a także z mechanicznymi urazami (zadrapaniami, podrażnieniami). Zajady mogą również stanowić symptom poważniejszych dolegliwości (np. cukrzycy – wtedy jednak można zaobserwować także inne objawy). Dlatego jeżeli zmiany na ustach mają charakter długotrwały lub nawracający konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem i wykonanie badań kontrolnych. Stan zapalny w kącikach ust może spowodować również poważniejsze dolegliwości dermatologiczne. Jeśli dojdzie do zakażenia bakteryjnego uszkodzonych powierzchni, mogą pojawić się nacieki a czasami również krwawienie. Należy zrobić wszystko, by do takich higienicznych zaniedbań nie dopuścić, bowiem pękające zajady goją się stosunkowo długo i są źródłem dużego dyskomfortu.

Czytaj więcej